Laat ik mobiliteit over aan de Kapitalistische willekeur?
Vandaag mochten de Inwoners van Antwerpen en Zwijndrecht hun zeg doen over de plannen om de Antwerpse ring te sluiten. Op zich is dat vandaag al een overwinning. In het huidige politieke systeem lijken alle procedures gericht op de inspraak van de bevolking te beperken. Om de kans te krijgen om gehoord te worden in een wettelijk niet bindend referendum moesten actiegroepen hemel en aarde verzetten en de heren beleidsmakers overspoelen met handtekeningen. Oor deze bij elkaar gehaald werden was echet al duidelijk waar de stem van het volk lag.
Het doorgaan van dit referendum is enkel mogelijk geweest door de actieve betrokkenheid van brede groepen mensen die in de Schelde-stad wonen en werken. De voorgaande acties hadden dus al genoeg duidelijk gemaakt welke stem overheerst.
In de voorbije jaren werd steeds duidelijker dat het sluiten van de ring niet in het voordeel van de omwonenden zou gebeuren. Als hier terechte kritiek op geuit werd, werd deze als fout afgedaan of werd het idee gegeven dat mobiliteit voorgaat. Maar ook de oplossing die de BAM voorstelt is allerminst gunstig voor de mobiliteit. Een ander belang primeert, en dat is snel gewin voor een selecte club.
Ondanks de beperkingen van een alternatief gevormd door een enkele tunnel bied dit duidelijke voordelen voor de leefbaarheid en het verkeer. Toch is er nooit ok maar aan gedacht een alternatief te bekijken. Waarom? We worden er steeds op gewezen dat het traject van den de Langewapperbrug het gevolg is van jarenlang onderzoek, daarbij hoort het bekijken van verschillende mogelijkheden waaruit de beste gekozen wordt. Ideeën voor alternatieven kwamen vaak genoeg Maar de bedenkers ervan kregen steevast het deksel op de neus.
Toen een brug over de Schelde niet haalbaar bleek moest en zou er een brug over stad- en havengebied komen, en niet zomaar een brug maar een dubbeldeksbrug. Waarom? Omdat daar toeristen op af zouden komen. Geschiedenis maken is blijkbaar nog steeds belangrijker voor ‘de groten der aarde’ dan historische beslissingen goed maken.
Maar de luttele euro’s die een handvol toeristen die in moderne architectuur geïnteresseerd zijn vormen niet de enige goudpot waar voor gespeeld wordt. De nieuwe Schelde-overbrugging zal enkel gebruikt kunnen worden door hen die ervoor betalen. Dat je belastingsgeld gebruikt word om een gedrocht boven je hoofd te zetten is nier genoeg. Wil je ook gebruik maken van de diensten moet je nog eens tol betalen. Net als in de Liefkenshoek tunnel die daardoor onderbenut blijft. Dat hetzelfde bedrijf met de winst van beide projecten kan gaan lopen is geen toeval te noemen. De keuze van hun ontwerp kan wegens alle redelijke bezwaren ertegen enkel begrepen worden wetende dat achter de schermen jury en kandidaat werkelijk dezelfde zijn.
Het is deze selecte club die haar persoonlijke belangen als enige doel heeft. Ongeacht de kost. Kan men hen deze onverschilligheid jegens mens en milieu kwalijk nemen? Uiteraard! Maar hen schuldig stellen lost het fundamenteel probleem niet op dat hen de mogelijkheid gaf om dit te doen. We moten daarom verder strijden voor een beter systeem. Een dat persoonlijk gewin onderschikt maakt aan het gemeenschappelijke. Een waarin niet gevochten moet worden om toch maar een vrijblijvende volksraadpleging af te dwingen, maar een systeem waar het beleid automatisch een weerspiegeling vormt van de mening van een goed geïnformeerde bevolking.
Wat zal er morgen gebeuren met de stem tegen de arrogante politici en bedrijfsleiders die denken dat de wereld hun speeltuin is? Zullen ze erkennen dat de zandbak waar zijn in graven niet leeg is, maar vol met mensen die met de dag meer problemen krijgen (gezondheid, werkeloosheid, steeds duurder en stroever verkeer…) of denken ze weer een keer deze te kunnen negeren? Welke keuze ze deze keer ook maken, in de toekomst zullen ze zeker weer voor het negeren kiezen als ze daar de kans toe krijgen. Daarom is het belangrijk dat de strijd hier niet ophoud.
Antwerpen heeft zich uitgesproken tegen de brug, wat moet er dan wel komen? Het tunnelvoorstel van ARUP-SUM vermeid al enkele nadelen. Hierbij blijft echter het probleem dat meer wegen steeds meer auto’s en vrachtwagens te slikken krijgen. De geschiedenis heeft dit meermaals aangetoond. Welk traject de ring sluit, over 10 of 20 jaar zitten we toch terug voor dezelfde problemen en zullen er plannen gemaakt worden voor een groter ring door de groene rand van Antwerpen. De enige oplossingen op lange termijn om deze steeds terugkerende bouwwoede te stoppen is naar een werkelijk alternatief voor mobiliteit te zoeken. Collectieve oplossingen zijn hier onontbeerlijk. Wie goedkoop en comfortabel met het openbaar vervoer kan reizen zal makkelijk zijn auto thuis laten. Massale investeringen in de lijn en NMBS zijn dus noodzakelijk, de besparingen die het personeel en de reizigers vandaag te slikken krijgen zullen echter nog meer arbeiders dwingen om met de auto naar het werk te gaan. Ook goederenvervoer kan beter. In plaats van met nu eens amper gevulde, dan weer overladen vrachtwagens de wegen te verzadigen vormen trein en waterverkeer veel efficiëntere oplossing. Dat houd echter in dat je de lading veter moet plannen wat indruist tegen de korte termijn logica van het kapitalistische productiesysteem. Om Het verkeer beter te organiseren hebben we dus een beter geplande economie nodig, een die niet draait op snelle winst, maar ten dienste staat van de duurzame behoeften van ons allemaal.
